บทที่ 45 ตอนที่ 14.3 อย่าให้ต้องเสียใจมากไปกว่านี้

อิงน่าน Part

ผมได้นอนพักแค่วันเดียวรุ่งเช้าต้องแบกสังขารมาเรียนเหมือนเดิม ถึงจะผ่านเหตุการณ์นั้นไปทีละวันจนนี่ก็วันที่ 17 กุมภาพันธ์แล้วแต่กลับไม่เคยเจอหน้าค่าตาเพื่อนร่วมห้องเลยสักครั้งไม่รู้เขาไปไหนนะ

“เฮ้ย น้องครับมานี่หน่อยครับมึงก็มาด้วยไอ้มิว”

“เฮ้อ อีกละ!” เพราะหลบฉากรุ่นพี่ที่นั่งอยู่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ